Blog: Onze reis naar Gran Canaria

Blog: Onze reis naar Gran Canaria

Donderdag 16 maart 2017. Onze reis en emigratie naar Gran Canaria gaat van start. Om 5 uur wekt de wekker ons voor de laatste keer en om 6.17 start Ruud de auto; we vertrekken uit een stil en nog slaperig Abcoude. Nadat we ons café hebben verkocht gaan we een nieuw plan aan in Arguineguin, een vissersdorp aan de zuidkust van Gran Canaria. Daar hebben we een bar/cafetaria gekocht. We willen daar voor 5 jaar een klein eet café gaan runnen. Er zullen nog heel wat papieren ingevuld moeten worden en officiële instanties moeten worden bezocht voor het zover is maar daar zijn we op voorbereid.

Het plan om naar Spanje te verhuizen was er al lange tijd. Ik heb drie jaar Spaanse lessen gevolgd en veel gelezen over emigreren naar Spanje. Dat moet ook wel als je op onze leeftijd (58 en 62 jaar) zo’n grote stap neemt. We denken goed te weten wat ons te wachten staat en voelen ons goed voorbereid. Er zal best wel iets onverwachts gebeuren maar hé, we gaan op avontuur, toch?
Toch is het wel even slikken als we de snelweg richting Frankrijk op draaien; we laten tenslotte veel achter. Mijn twee dochters, Ruud z’n zoon, broers en zussen, mijn oude moeder, veel vrienden en bekenden. Ons fijne huis… maar daar waar we gaan wonen krijgen we ook weer veel terug. Ruuds dochter woont er met het eerste kleinkind en haar man. Veel mooi weer en een relaxter werkomgeving. Op nog geen honderd meter van de oceaan! Dat is voor ons vijf jaren plan een mooie basis.

De reis door Frankrijk gaat lekker vlot. Beetje file rond de grote steden maar de rondweg om Parijs nemen we moeiteloos. De tolweg naar Bordeaux is wat eentonig maar dan komen we bij de Spaanse grens en wordt het spannend. Baskenland. Nog nooit geweest. We logeren in een kustdorpje achter San Sebastian en hebben er ongeveer 1200 km op zitten. We voelen ons prima. Morgen nog zo’n 1000 km te gaan.

En wat is de trip door Spanje schitterend! We rijden van de noord kust naar de zuid kust en wat is het jammer dat we dit in één dag moeten doen. Want we komen leuke steden en prachtige natuur tegen. Zo rijden we langs een heus skigebied langs de Portugese grens, met besneeuwde bergtoppen en geprepareerde pistes. Nooit geweten dat er in het midden van Spanje geskied wordt. Extremadura staat vol met olijfbomen en dan komt Andalusië en passeren we Sevilla. Zó spijtig dat ik er niet uit mag. Maar Ruud wil de auto niet alleen en onbewaakt achter laten. Onze hele toekomst zit er in gepropt. Met als grootste schat de 40 setjes grillstenen waar we ons geld mee moeten gaan verdienen. Hij heeft natuurlijk gelijk maar toch is het jammer van al dat moois waar we met 100 km per uur langs rijden.

Om 8 uur s avonds lopen we over straat in Palos de la frontera. Het dorp waar ik een hotel heb geboekt en waar we morgenochtend de ferry op gaan. Het is er druk en er heerst een opgewonden sfeer want morgen is het feest, carnaval. Ik heb aan het begin van t dorp een kermisterrein gezien. Het dorpsplein is mooi versierd en de (nep)gevel van t vroegere stadhuis is opgeknapt. Toch ligt iedereen vroeg op bed want morgen is de grote dag.

Ook voor ons. We gaan de boot op en dan kunnen we lekker twee dagen uitrusten van de autoreis. Daar verheugen we ons op. Tijdens het ontbijt in ons hotelletje ontmoeten we een poolse man uit Londen, ook op weg naar Gran Canaria om daar te gaan wonen. We zijn dus niet de enige met zo’n plan. Hij heeft al uitgezocht waar de ferry vandaan vertrekt en dat is maar goed ook want ik dacht dat ie vertrok vanuit Huelva. We kunnen zo achter onze nieuwe vriend aanrijden! We voelen ons gelukkig.

Dat gevoel duurt echter niet heel lang want bij het kopen van de tickets voor de boot blijkt dat mijn paspoort niet meer in m’n tas zit! Hoe kan dat nou? Paniek… Bellen met het hotel. Ligt het daar misschien nog? In mijn allerbeste Spaans vraag ik naar Anna, het meisje dat Engels spreekt. Terugbellen. Nee, ze hebben het niet daar. Er is tijd genoeg om nog even terug te rijden en zelf te zoeken. Maar ze zeiden toch dat het daar niet ligt? Hoe heeft dit kunnen gebeuren? En wat is nu het beste om te doen? Zal het misschien uit m’n jaszak zijn gegleden en ergens in de auto liggen tussen al die grillstenen? Of ben ik gerold? Heb ik het nou wel of niet bij de balie afgegeven? Ik weet ’t niet meer. De situatie levert behoorlijk wat stress op en drukt de stemming aardig. Ondertussen staan we in de rij te wachten om de boot op te gaan. Onze Poolse vriend staat er ook. Uiteindelijk mogen we rijden en probeer ik het nare gevoel van me af te laten glijden. Dat lukt niet helemaal.

Twee dagen op de ferry is inderdaad uitrusten. We hebben een hut met lekkere bedjes en een grote badkamer. Veel mensen hebben zich met kussens en slaapzakken geïnstalleerd in allerlei hoekjes. Dat zijn duidelijk mensen die dit vaker doen. Jonge mensen, mensen met kinderen, hippies. Er is een restaurant aan boord en er wordt voor entertainment gezorgd door een professioneel animatieteam. Er hangen ook overal tv’s waar films op worden vertoont. We komen de tijd wel door.

Dan leggen we aan op Lanzarote en weten we dat er een einde komt aan deze reis. Want Gran Canaria is het volgende eiland waar de boot aanmeert. Precies op tijd ook! Om 21.15 gaan we de ferry af en rijden we over een bijna lege snelweg Las Palmas uit. Deze weg kennen we nog van de vakantie van 6 weken geleden. Toen waren we hier om bij te komen van de laatste drukke weken rondom de verkoop en afsluiting van ons café in Abcoude. En vonden we het zaakje wat we gekocht hebben.

We rijden moeiteloos naar Arguineguín. Daar wacht Ruuds dochter ons op met de sleutel van ons nieuwe huis. Gevonden op het web. Kim heeft de sleutels opgehaald zodat we er direct in kunnen. Het valt niet tegen. De foto’s hebben een goede indruk gegeven. En het voelt goed, deze nieuwe woonplek. We laden de auto uit en dan laat Kim ons alleen. En daar zitten we dan; met een glaasje op ons nieuwe plaatsje. Van schrik rook ik een sigaret.

Lekker gelezen? Misschien vind je onderstaande berichten ook interessant:

Over de auteur

Wij zijn Anita en Ruud. 58 en 62 jaar oud. Wij geven ons leven op dit moment een nieuwe wending door te verhuizen naar Gran Canaria waar we een bar/cafetaria hebben gekocht. Periodiek zullen we verhalen schrijven over onze avonturen die we meemaken op Gran Canaria.

Bekijk alle artikelen van Anita & Ruud